کمیته کار و رفاه در مورد کمکهزینه اجاره برای افراد دارای چالشهای سلامت روان که در آپارتمانهای متعلق به اعضای خانواده زندگی میکنند، بحث و تبادل نظر کرد. در ابتدای این بحث، میکال والدیگر، نماینده کنست و رئیس کمیته، گفت: «افراد دارای چالشهای سلامت روان جمعیتی منحصر به فرد از نظر مسکن و توانایی اجاره آپارتمان هستند. در بسیاری از موارد، این بیماری در سنین جوانی آغاز میشود، زمانی که این افراد هنوز خود را به عنوان سرپرست خانوار معرفی نکردهاند، در امرار معاش با مشکل مواجه هستند و البته با خود بیماری نیز دست و پنجه نرم میکنند. علاوه بر این، انگ وحشتناک در جامعه وجود دارد که نمیداند چگونه بین بیماریها و شرایط مختلف تمایز قائل شود و اغلب در اجاره آپارتمان به افراد دارای چالش تردید دارد. بنابراین، گزینه زندگی در آپارتمان متعلق به خانواده، خوب و گاهی تنها گزینه موجود برای فرد به عنوان جایگزینی برای خوابگاه یا موسسه است. به طرز پوچ، دقیقاً در اینجا است که دولت فرد واجد شرایط و خانوادهاش را «مجازات» میکند و از کمکهزینهای که در حال حاضر اندک است، محروم میکند، قطعاً بسیار کمتر از هزینه درمان آن فرد در صورت اقامت در مراکز دولتی. این بیعدالتی غیرقابل قبول است و من خواستار پاسخ روشن و ترویج راهحلها از سوی وزارتخانههای دولتی در اسرع وقت هستم.»
ران ملامد، از انجمن نقطه عطف (Turning Point Association) گفت: «در سال ۲۰۰۴، ما به دلیل پرونده زنی جوان، فردی دارای چالشهای سلامت روان، که سعی داشت آپارتمانی را در جنوب اجاره کند و موفق نشد زیرا هیچکس حاضر به اجاره دادن به او نبود، دادخواستی به دیوان عالی ارائه کردیم. خانواده میخواستند به او اجازه دهند در واحدی که متعلق به آنها بود زندگی کند، اما مجبور بودند اجاره را نادیده بگیرند و به عنوان یک خانواده کمدرآمد، برای تأمین معاش و کمک به او با مشکل مواجه بودند. وزارت مسکن در آن زمان متوجه شد که این نابرابر است و رویهها تغییر کرد. ما فکر میکردیم همه چیز خوب است، اما در هفتههای اخیر، ۴ مورد از سراسر کشور از افراد واجد شرایط دریافت کردهام که دوباره به آنها گفته شده است که در صورت اجاره آپارتمان از اعضای خانواده، قادر به دریافت کمک نخواهند بود.»
شرکتکنندگان در این بحث همچنین خاطرنشان کردند که میزان کمکهزینه ارائه شده توسط وزارت مسکن تنها حدود ۷۷۰ شکل برای یک فرد و حدود ۱۲۰۰ شکل برای یک زوج است. نماینده وزارت بهداشت خاطرنشان کرد که این وزارتخانه ۲۳۰ شکل برای افراد در مسکن حمایتی و ۱۰۰ شکل برای افراد در خوابگاهها اضافه میکند. همچنین اشاره شد که این مبلغ سالهاست که بهروز نشده است، که منجر به فرسایش توانایی آن در کمک قابل توجه به تأمین مالی مسکن مستقل برای افراد واجد شرایط شده است.
نیلی آرونوف، فعال انجمن خانوادههای سلامت روان و مادر فردی ۵۰ ساله با چالشهای سلامت روان، گفت: «پسرم مدتی در آپارتمانی اجارهای زندگی میکرد و زمانی که دوران سختی را میگذراند، او را بیرون کردند. ما نمیخواستیم او از آپارتمانی به آپارتمان دیگر منتقل شود، که باعث میشد دوباره دچار عود بیماری و بستری شدن شود. احساس کردیم او به یک سیستم حمایتی قوی و نزدیکی به ما نیاز دارد. خوشبختانه، ما توانستیم آپارتمانی را در نزدیکی او بخریم که به او ثبات و حمایت را بدهد، که برای فردی با چالشهای سلامت روان بسیار مهم است، و در نتیجه، ما کمکهزینه دولتی را از دست دادیم.»
موشه زارتزکی گفت: «من و همسرم هر دو به عنوان افراد دارای چالشهای سلامت روان تعریف شدهایم. حدود دو سال پیش، حادثهای ما را مجبور کرد مستأجری را از واحدی که متعلق به ما بود بیرون کنیم و یکی از بستگانمان را که او نیز فردی با چالشهای سلامت روان بود، در آنجا اسکان دهیم، زیرا او جای دیگری برای رفتن نداشت. قبل از آن، ما ماهانه ۲۸۵۰ شکل برای او دریافت میکردیم، و حتی با وجود اینکه او تمام معیارهای دریافت کمکهزینه را داشت، حتی برای کمکهزینه ۷۵۰ شکلی در ماه نیز تأیید نشد. سپس من به وزیر وقت مراجعه کردم و پرسیدم چرا. پاسخی که دریافت کردم این بود که دولت نمیتواند اجبار کند و بداند که آیا ما «دسیسه» میکنیم یا نه، «ما به شما اعتماد نداریم.» آیا من دسیسه میکنم و بیش از ۲۰۰۰ شکل از دست میدهم؟» او در پاسخ به این اظهارات گفت: «دقیقاً به دلیل این موقعیتها که رویهها با عقل سلیم مطابقت ندارند، والدین افراد دارای چالشهای سلامت روان نمیتوانند حقوق خود را بدون «دسیسه» احقاق کنند، و اگر میلیونر نباشید، در نهایت همراه با فرزند در حال تقلا و سایر فرزندانی که به دلیل عدم کمک به آنها نیازمند خواهند شد، فرو خواهید پاشید. شما در دنیای توهم زندگی میکنید، شما میدان را نمیشناسید و همه چیز را از دریچه تنگ میبینید.»
افریم واکشتاک، مدیر کمکهزینه مسکن در وزارت مسکن، گفت: «پس از دادخواست، ما گزینهای را برای بررسی امکان دریافت کمکهزینه برای افراد واجد شرایط حتی در صورت زندگی در آپارتمان متعلق به خانواده معرفی کردیم. این توسط کمیته استثنائات بررسی میشود و دستور این است که با تأیید مطلوب آن موافقت شود. اگر مواردی وجود داشته باشد که مقامات بدون اطلاعرسانی به افراد واجد شرایط و ارجاع آنها به کمیته استثنائات، پاسخ منفی میدهند – این صحیح نیست و ما درخواست داریم آن موارد را دریافت کرده و به آنها رسیدگی کنیم.» در پاسخ به این اظهارات، نماینده کنست والدیگر، رئیس کمیته، گفت: «خوشحالم که میشنوم این گزینه وجود دارد، اما به نظر من، نباید نیازی به کمیته استثنائات باشد، بلکه باید پیشفرض باشد. هیچ منطقی در محروم کردن این افراد از کمکهزینه وجود ندارد و من خواستار ترویج راهحلی هستم که این موضوع را به طور دائمی تنظیم کند و هیچ جایی برای تفسیر یا اختیار هر مقام رسمی که تصمیم میگیرد آن را به کمیته استثنائات ارجاع دهد یا خیر، باقی نگذارد.»
نماینده وزارت دارایی در این بحث خاطرنشان کرد که این حوزه مسئولیت وزارت مسکن است و بودجه این وزارتخانه بر اساس اولویتهای تعیین شده توسط آن تخصیص مییابد.
در پایان این بحث، والدیگر، نماینده کنست، خواستار برگزاری جلسه مشترک فوری بین وزارتخانههای مسکن، بهداشت، دارایی و کمیسر حقوق برابر افراد دارای معلولیت در وزارت دادگستری برای بررسی راهحلهای این موضوع شد. او همچنین درخواست کرد دادههایی در مورد کمیتههای استثنائات که موارد افراد دارای چالشهای سلامت روان را که درخواست زندگی در خانه متعلق به خانواده خود را داشتند، بررسی کردهاند، و تفکیک تصمیمات کمیته را دریافت کند.
