پوریم در بحبوحه جنگ

یهودیان نور و شادی، خوشی و عزت داشتند.» (کتاب استر ۸:۱۶)

پوریم، جشنی یهودی که سالانه در فوریه-مارس برگزار می‌شود، شادی و پایداری یهودیان را جشن می‌گیرد.

پس از تخریب معبد اول در اورشلیم، بسیاری از یهودیان از اسرائیل تبعید شدند و سر از ایران درآوردند. داستان پوریم در شوش، پایتخت ایران، آغاز می‌شود، جایی که خشایارشا بر تمام خاور نزدیک سلطه داشت.

هامان، مشاور شرور شاه، قصد نابودی جامعه یهودی را داشت. هامان با مهر شاه، فرمانی برای قتل تمام یهودیان ایرانی در روز چهاردهم ماه عبری آدار صادر کرد.

اما به لطف شجاعت استر، ملکه یهودی ایران، و عمویش مردخای، نقشه هامان خنثی شد. در روز چهاردهم آدار، باز هم با مهر شاه، یهودیان برای دفاع از خود به خیابان‌ها ریختند و هامان و ده پسرش به دار آویخته شدند.

پوریم معمولاً روزی شاد و رنگارنگ است. در پوریم، یهودیان به طور سنتی لباس‌های «وارونه» می‌پوشند که نمادی از چگونگی واژگون شدن نقشه هامان و تبدیل شدن روزی تاریک برای یهودیان به جشنی بزرگ است. رسم است که ضیافت برپا کنند و هدایا را مبادله کنند، مانند کلوچه‌های مثلثی که نماد کلاه مثلثی هامان است… یا شاید گوش‌های مثلثی او! یهودیان از کتاب استر می‌خوانند و بسیاری از جوامع «شپیِل‌های پوریم» طنزآمیز اجرا می‌کنند.

امسال، داستان و پیام پوریم به طرز نگران‌کننده‌ای آشنا به نظر می‌رسد. نزدیک به یک سال و نیم است که اسرائیل در جنگی علیه گروه‌های تروریستی است که خواهان نابودی قوم یهود هستند، درست مانند آنچه هامان در پی آن بود. مانند استر، مردخای و یهودیان ایران، اسرائیلی‌ها نبردی را برای بقای خود، نبردی برای دفاع از خود، می‌جنگند.

علاوه بر این، این سازمان‌های تروریستی – از جمله حماس، حزب‌الله و حوثی‌ها – همگی بخشی از «محور ترور» ایران هستند. ایران، ایران امروزین، تروریست‌ها را در مرزهای اسرائیل و در سراسر خاورمیانه تأمین مالی و آموزش می‌دهد؛ رهبر ایران، خامنه‌ای، هامان امروزین است.

در حالی که بسیاری از شرایط کنونی اسرائیل بازتاب داستان پوریم است، یک جزئیات حیاتی تغییر کرده است؛ در زمان ملکه استر، یهودیان تابع شاه خشایارشا و حکومت ایران بودند. اکنون، قوم یهود دولتی مستقل دارد؛ ما برای دفاع از خود به «مهر شاه» ایران – یا هیچ کس دیگری – نیازی نداریم.

امروز، بیایید وجود و شادی یهودی را جشن بگیریم. بیایید به دشمنانمان نشان دهیم که هنوز اینجا هستیم، که نه جسممان و نه روحمان در هم شکسته است.

پوریم شاد!