توسط پسخ بنسون • ۸ سپتامبر ۲۰۲۶
اورشلیم، ۸ سپتامبر ۲۰۲۶ (تیپیاس-ایل) – تیمی از دانشمندان اسرائیلی و آمریکایی روش جدیدی برای رساندن داروهای پادتن به درون سلولها ابداع کردهاند که نشان میدهد این روش میتواند تجمع پروتئینهای مضر در سلولهای عصبی را در مدلی از بیماری پارکینسون کاهش دهد.
این فناوری در نهایت میتواند برای افراد مبتلا به بیماری پارکینسون و بیماران مبتلا به سایر بیماریهای نورودژنراتیو که در آنها پروتئینهای مضر در داخل سلولهای عصبی تجمع مییابند، مفید باشد. بر اساس گزارش سازمان بهداشت جهانی، بیماری پارکینسون حدود ۱۲ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار میدهد و در حال حاضر درمانی برای آن وجود ندارد.
داروهای پادتن در حال حاضر به طور گسترده برای درمان سرطان، بیماریهای خودایمنی و سایر شرایط استفاده میشوند. اما آنها یک محدودیت مهم دارند: معمولاً نمیتوانند وارد سلولها شوند و این امر مانع از رسیدن آنها به بسیاری از پروتئینهایی میشود که باعث بیماری میشوند یا به آن کمک میکنند. دانشمندان دانشگاه تلآویو، تکنیون و دانشگاه کرنل فناوریای را توسعه دادهاند که برای غلبه بر این محدودیت طراحی شده است. محققان به طور موقت پادتنها را با استفاده از مولکول مصنوعی به نام SL4 «پوشاندند». این پوشش خواص پادتن را تغییر میدهد و بارگذاری آن را در ذرات کوچک چربی به نام نانوذرات لیپیدی یا LNP آسانتر میکند. این ذرات میتوانند پادتنها را به درون سلولها حمل کنند. پس از ورود به سلول، پوشش برداشته میشود و پادتن به شکل طبیعی خود بازمیگردد و به آن اجازه میدهد تا علیه هدف خود عمل کند. آزمایشها نشان داد که پادتنهای پوشانده شده را میتوان با کارایی بسیار بیشتری نسبت به پادتنهای معمولی در نانوذرات بارگذاری کرد. پادتنها همچنین پایدار باقی ماندند و همچنان قادر به شناسایی اهداف مورد نظر خود بودند.
رسیدن به درون سلولها
سپس محققان آزمایش کردند که آیا پادتنها پس از ورود به سلولها میتوانند عمل کنند. در آزمایشهایی که شامل مسیرهای مرتبط با سرطان و بیماریهای التهابی بود، پادتنها وارد سلولها شده و فعالیت در مسیرهای مهم مرتبط با بیماری را کاهش دادند. امیدوارکنندهترین نتیجه از آزمایشهای مربوط به بیماری پارکینسون به دست آمد. محققان از پادتنی استفاده کردند که برای هدف قرار دادن آلفا-سینوکلئین طراحی شده بود، پروتئینی که میتواند در سلولهای عصبی در بیماری پارکینسون به تودههای مضر تبدیل شود. در آزمایشهای اولیه، محققان پادتن را با استفاده از نانوذرات به سلولهای عصبی رساندند و کاهش قابل توجهی در تودههای مضر آلفا-سینوکلئین مشاهده کردند. این یافته نشاندهنده اثبات اولیه این است که پادتنها به طور بالقوه میتوانند به درون سلولها رسانده شده و علیه پروتئینهای مرتبط با بیماری که قبلاً دستیابی به آنها دشوار بود، استفاده شوند. این رویکرد در نهایت میتواند فرصتهای جدیدی را برای درمان بیماریهایی که توسط پروتئینهایی هدایت میشوند و داروهای پادتن معمولی قادر به دسترسی به آنها نیستند، باز کند. محققان تخمین میزنند که حدود ۸۰ درصد از پروتئینهای دخیل در بیماریهای انسانی در داخل سلولها یافت میشوند و این امر به طور بالقوه بسیاری از اهداف درمانی را از دسترس داروهای پادتن معمولی خارج میکند. پروفسور بن ماعوز از دانشکده مهندسی فلشمن و دانشکده علوم اعصاب ساگول دانشگاه تلآویو گفت: «سالهاست که رساندن پادتنها به درون سلولها یکی از بزرگترین چالشها در زمینه درمانهای بیولوژیکی محسوب میشود.» وی افزود: «ما موفق به توسعه سیستمی شدهایم که به پادتنها اجازه میدهد از سد سلولی عبور کرده و به اهدافی برسند که قبلاً فراتر از دسترس آنها بود.» محققان همچنین این فناوری را در مدلی از التهاب حاد ریه آزمایش کردند. این درمان علائم التهاب را کاهش داد و آسیب به بافت ریه را بهبود بخشید، که نشان میدهد این رویکرد میتواند کاربردهایی فراتر از بیماری پارکینسون داشته باشد. این فناوری هنوز در مرحله تحقیقات پیشبالینی قرار دارد. تیم تحقیقاتی تاکید کرد که مطالعات بیشتری برای تعیین ایمنی و اثربخشی آن در انسانها مورد نیاز است. این یافتهها در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) منتشر شده است.موضوعات مرتبط
