توسط TPS-IL • ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶
اورشلیم، ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶ (TPS-IL) — بر اساس مطالعهای جدید از مؤسسه فناوری تکنیون اسرائیل، پژوهشگران اسرائیلی نانوذراتی را توسعه دادهاند که رشد تومورهای تهاجمی سرطان سینه را در مدلهای پیشبالینی، بدون حمل شیمیدرمانی، پادتن یا هیچ داروی دیگری، کند کرده است.
یافتههای این پژوهش که اخیراً در مجله علمی معتبر ACS Nano منتشر شده است، رویکردی متفاوت به درمان سرطان را پیشنهاد میکند: به جای رساندن داروی سمی یا هدفمند به تومور، این ذرات ظاهراً با تغییر محیط ایمنی تومور و مسدود کردن تعاملات مضر که به رشد سرطان کمک میکنند، عمل میکنند.
پروفسور آصف زینگر، که رهبری این مطالعه را بر عهده داشت، به سرویس مطبوعاتی اسرائیل گفت: «این بهتر از درمانهای موجود با پادتنها یا شیمیدرمانی است که عوارض جانبی زیادی دارند.»
این مطالعه بر سرطان سینه «سهگانه منفی» تمرکز داشت، نوعی از این بیماری که بهویژه تهاجمی و درمان آن دشوار تلقی میشود. این نوع سرطان اغلب به سرعت پیشرفت میکند و به چندین درمان استاندارد کمتر پاسخ میدهد، زیرا فاقد نشانگرهای بیولوژیکی است که بسیاری از داروهای موجود سرطان سینه هدف قرار میدهند.
پژوهشگران نانوذراتی به نام MPsom را برای تداخل با ریزمحیط تومور، یعنی محیط بیولوژیکی که به بقا، رشد و اجتناب تومور از حملات سیستم ایمنی کمک میکند، طراحی کردند.
زینگر توضیح داد که سلولهای سرطانی میتوانند سلولهای ایمنی در محیط خود را دستکاری کنند. در میان آنها ماکروفاژها، گلبولهای سفید خون که بهطور معمول به محافظت از بدن کمک میکنند، قرار دارند. در برخی تومورها، ماکروفاژها به مدار تومور کشیده شده و به جای مبارزه با آن، شروع به حمایت از رشد تومور میکنند.
به گفته زینگر، MPsom ها به عنوان یک طعمه بیولوژیکی عمل میکنند. آنها برای جایگاههای اتصال در محیط تومور رقابت کرده و به جلوگیری از دسترسی سلولهای ایمنی مضر به تومور و حمایت از توسعه آن کمک میکنند.
زینگر به TPS-IL گفت: «به جای حمله مستقیم به سلولهای سرطانی با استفاده از شیمیدرمانی یا پادتنها، ما میدانیم که چگونه این کار را با استفاده از نانوذراتی که هیچ دارویی حمل نمیکنند و خود را به شکل گلبولهای سفید خون در میآورند، انجام دهیم. سپس آنها با گلبولهای سفید خون بر سر جایگاههای اتصال در ناحیه تومور رقابت میکنند و در نتیجه آن گلبولهای سفیدی که به سرطان کمک میکردند، به سادگی به آنجا نمیرسند. تا جایی که من میدانم، ما اولین کسانی هستیم که ثابت کردهایم ذرات خالی - یعنی ذراتی که هیچ دارویی حمل نمیکنند - میتوانند اینگونه رفتار کنند.»
زینگر افزود که نانوذرات در سطوح بالایی در اطراف تومور تجمع یافته و رشد تومور را در سطحی قابل مقایسه با درمانهای موجود کند کردند.
این مطالعه همچنین دریافت که نانوذرات ترکیب سلولهای ایمنی اطراف تومور را تغییر دادهاند. سلولهای ایمنی کمتری با حمایت از تومور و سلولهای بیشتری با حمله به آن مرتبط بودند.
زینگر گفت: «در موشهای ماده، تومور به طور قابل توجهی کوچک شد. ما ثابت کردیم که ذرات خالی واقعاً از رشد تومور جلوگیری میکنند.»
یکی دیگر از مزایای بالقوه، تولید آن است. بر اساس گزارش تکنیون، روش توسعه یافته توسط پژوهشگران میتواند حدود ۲۰ میلیلیتر نانوذره در دقیقه، یا تقریباً ۱.۲ لیتر در ساعت تولید کند.
پایه این ذرات عمدتاً از موادی ساخته شده است که توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده به عنوان «بهطور کلی ایمن شناخته شده» طبقهبندی شدهاند، طبقهبندی که میتواند در صورت پیشرفت فناوری به سمت آزمایشهای انسانی، به توسعه آینده کمک کند.
زینگر تأکید کرد که این کار هنوز در مرحله پیشبالینی است و تاکنون فقط در مدلهای موش آزمایش شده است. قبل از اینکه این رویکرد بتواند برای استفاده پزشکی در نظر گرفته شود، نیاز به آزمایشهای بالینی در انسان خواهد بود.
زینگر گفت: «رویای من این است که این را به بالین برسانم. جدول زمانی مورد انتظار حداقل هشت سال است و ما ظرف دو سال با FDA تماس خواهیم گرفت. من فکر میکنم در دورهای چالشبرانگیز، کشف یافتههای علمی که میتوانند نور را منتشر کنند، پیام ماست و به همین دلیل است که من کاری را که انجام میدهم، انجام میدهم.
