این یافتهها که در مجله علمی Insects منتشر شده است، نگاهی نادر به یک استراتژی تغذیه باستانی ارائه میدهد که هیچ معادل مدرن نزدیکی ندارد.
تیم تحقیقاتی از دانشگاه تلآویو ۱۳ فسیل از کهربای کاچین یافت شده در میانمار را مورد بررسی قرار داد. این نمونهها متعلق به خانواده منقرض شده پلانتهوپرها (planthoppers) به نام Neazoniidae بودند. پلانتهوپرهای امروزی معمولاً قطعات دهانی سوزنی شکلی دارند که بافت گیاه را سوراخ کرده تا حشرات بتوانند از مایعات آن تغذیه کنند.
اما «نو-نو» و بستگانش قطعات دهانی کاملاً متفاوتی داشتند. اسکنهای توموگرافی میکرو کامپیوتری با وضوح بالا نشان داد که ساختارهای بلند با چینهای عرضی پوشیده شده بودند. محققان گفتند این چینها بخشی از ساختار داخلی بودند و احتمالاً به قطعات دهانی اجازه میدادند بدون فرو ریختن خم شوند، شبیه به یک نی نوشیدنی انعطافپذیر.
چندین فسیل نیز قطعات دهانی را در حالت خمیده حفظ کرده بودند. از آنجایی که کهربا حشرات را در جای خود به دام انداخته بود، محققان گفتند این امر شواهد بیشتری مبنی بر انعطافپذیری این ساختارها در زمان زنده بودن حشرات ارائه میدهد.
محققان معتقدند این حشرات از اندامهای تغذیه غیرمعمول خود برای به دست آوردن شیره درختان استفاده میکردند. قطعات دهانی آنها میتوانست از شکافهای باریک پوست درختان عبور کرده و به بافتهای عمیقتر گیاه برسد. در نوک این اندامها، حشرات دو لوب شیاردار داشتند که ممکن است به لنگر انداختن قطعات دهانی در دیوارههای شکاف کمک میکرده است.
این ساختار ممکن است افراد را به یاد خرطوم بلند پروانه بیندازد، اما محققان گفتند این شباهت سطحی است. قطعات دهانی «نو-نو» به سمت عقب اشاره داشتند و برای سوراخ کردن و مکیدن سازگار شده بودند، نه نوشیدن شهد. فسیلها همچنین هیچ مدرک قانعکنندهای از گرده نشان نمیدادند، که نقش گردهافشانی را بعید میسازد.
نام مستعار این گونه از جاروبرقی دوستانه در مجموعه تلویزیونی کودکان «تلهتابیز» گرفته شده است که شلنگ بلند و انعطافپذیر آن شبیه قطعات دهانی حشره باستانی است.
این کشف همچنین ممکن است نوری بر جنگلهای دوران کرتاسه بیندازد. ساختارهای تغذیه مشابه کشیده یا موجدار در چندین گروه بیارتباط از حشرات در طول این دوره تکامل یافته بودند. محققان پیشنهاد میکنند که درختان با پوست ضخیم، احتمالاً در جنگلهایی که تحت تأثیر آتشسوزیهای مکرر قرار داشتند، ممکن بود فرصتهای تغذیه جدیدی را برای حشراتی که قادر به نفوذ عمیق به پوست درختان بودند، ایجاد کرده باشند.
دکتر لئونیداس-رومانوس داوراناوگلو، یکی از محققان، گفت این کشف «نگاهی خارقالعاده به دنیای حشرات در دوران دایناسورها» ارائه میدهد.
داوراناوگلو گفت: «این صرفاً حشرهای نیست که قبلاً برای علم ناشناخته بود، بلکه جانوری است که راهحل تکاملی با معادل تقریباً هیچ مدرنی ابداع کرده است.»




