اگرچه این رویداد غیرمعمول دهههاست که مورد مطالعه قرار گرفته است، اما هنوز مشخص نیست که آیا رسوبگذاری یک میلیون کیلومتر مکعب نمک توسط افت شدید سطح دریا، در حد هزاران متر، آغاز شده است یا اینکه در دریای عمیقی که با اقیانوس اطلس در ارتباط باقی مانده بود، رخ داده است.
یک مقاله اخیر منتشر شده در نیچر کامونیکیشنز که توسط دو پژوهشگر از GSI (گویرتسمن و گاوریلی) با همکاری کارشناسان اروپایی نوشته شده است، ترکیب ایزوتوپی کلر در نمکها را برای مطالعه محیطی که در آن رسوبگذاری رخ داده است، بررسی میکند.
این پژوهشگران دو مرحله متمایز رسوبگذاری را شناسایی کردند. در مرحله اول که حدود ۳۵ هزار سال به طول انجامید، ارتباط با اقیانوس اطلس حفظ شد، سطح دریای مدیترانه بالا باقی ماند، اما خروج آب به اقیانوس اطلس محدود بود؛ در این دوره، نمک تنها در شرق مدیترانه رسوب کرد. در مرحله دوم که کمتر از ده هزار سال به طول انجامید، دریای مدیترانه به طور کامل از اقیانوس اطلس جدا شد و نمک در کف دریا به دلیل افت شدید سطح دریا که در بخش شرقی به حدود ۲ کیلومتر و در بخش غربی به حدود ۰.۸۵ کیلومتر رسید، رسوب کرد. لازم به ذکر است که حتی در اوج این افت عظیم سطح دریا، حوضه رودوس و حوضه ایونی همچنان دارای آب عمیق بیش از هزار متر بودند.
ایزوتوپهای کلر، کاهش عمده دریای مدیترانه در طول بحران شوری مسینی را محدود میکنند
