نوشته اِدی کوهن • ۴ مارس ۲۰۲۶
برای دههها، پژواک «اللهم علیک بالیهود» – خدایا، با یهودیان رفتار کن – از منارههای مکه به گوش میرسد. این دعایی برای مقاومت سیاسی نیست، بلکه دعایی از سر خصومت الهیاتیِ خام و سیستماتیک است.
من بهعنوان پژوهشگری که در جهان عرب بزرگ شدهام، تاریخ، ریشهها و تاریکترین گوشههای آن را میشناسم، اکنون شاهد کنار رفتن نقابها هستم. رهبری عربستان سعودی در حال حاضر در تلهای که خود ساخته است، گرفتار شده است. در حالی که آنها دعاهایی علیه «نژاد یهود» را پخش میکنند که شامل یهودیان از لندن تا برزیل و هر نقطه دیگری میشود، خود را در برابر تهدیدات وجودی واقعی فلج مییابند. کنایه به ضخامت دود بر فراز تأسیسات آرامکو است: در حالی که روحانیون دولتی ریاض، قوم یهود را نفرین میکنند، این پهپادهای مورد حمایت ایران و موشکهای حوثیها هستند که در واقع حاکمیت عربستان را خدشهدار میکنند.
سکوت ترسوها
سؤال سادهای که دولت عربستان باید به آن پاسخ دهد این است: واقعاً از چه کسی میترسید؟
سه هفته پیش، جهان شاهد سکوت رهبری عربستان در طول تشدید تنشهای منطقهای بود. آنها توافقنامههای ابراهیم را مورد حمله قرار دادند و امارات را به دلیل انتخاب مسیر عملگرایی «صهیونیستی» خواندند، اما زمانی که خاک خودشان مورد اصابت قرار گرفت، خاموش ماندند. آنها یک بازی دوگانه خطرناک را انجام میدهند، وعدههایی به واشنگتن زمزمه میکنند و در عین حال تسلیم خود را به تهران نشان میدهند.
این پیامی به مردم عربستان نیست، که بسیاری از آنها سرکوب شده و از هوسهای حاکمان خود دور هستند. این محکومیت مستقیم رهبری است که مانند گروهی از نوجوانان با آتشی بازی میکنند که نمیتوانند آن را خاموش کنند. آنها فکر میکنند با تأمین مالی روزنامهنگاران و دستکاری رباتها برای حمله به همسایگان خود در ابوظبی و دبی، دنیا را فریب میدهند، اما دنیا یک الاغ نیست. ما ترس را میبینیم. ما تردید را میبینیم.
محاسبه الهی
اینکه از خداوند بخواهید بر مردمی که در حال حاضر در هر زمینهای، از نظر فناوری، نظامی و دیپلماتیک، از شما پیشی گرفتهاند، خشم خود را نازل کند، ریاکاری عمیقی است. در حالی که عربستان سعودی پشت محکومیتها و انکار حضور پایگاههای آمریکایی در خاک خود پنهان میشود، اسرائیل تهدید ایران را تکهتکه از بین میبرد.
رهبری عربستان برای جنگندههای اف-۳۵ از ایالات متحده التماس میکند، اما به چه منظوری؟ برای پارک کردن آنها در گاراژ؟ یک سلاح تنها به اندازه دستی که آن را نگه میدارد، قوی است و در حال حاضر، آن دستها در لرزش هستند. «آنتیریات»، نمایشهای دروغین مردانگی عربی، تنها برای همسایگان عرب محفوظ است. در برابر دشمن واقعی در تهران، پاسخ عربستان سکوتی کرکننده است.
پایان سراب عادیسازی
به کسانی در غرب و در داخل پادشاهی که از عادیسازی صحبت میکنند، اجازه دهید روشن بگویم: ما آن را نمیخواهیم.
پارادایم تغییر کرده است. حتی اگر رهبری عربستان سعودی به زانو درآید، شرایط تغییر کرده است. قوم یهود به دنبال دوستی کسانی نیست که جمعههای خود را صرف دعا برای نابودی ما میکنند. ما شاهد چیزی هستیم که تنها میتوان آن را لحظه حسابرسی نامید. مصیبتهایی که در حال حاضر پادشاهی با آن روبرو است، نتیجه مستقیم یک قطبنمای اخلاقی فاسد است.
دولت عربستان فکر میکند میتواند به طور نامحدود از همه طرف سود ببرد. آنها معتقدند رهبران جهان اسلام هستند، اما تلخی تجاوز ایران را میبلعند و وانمود میکنند که عسل است.
دوران فریبکاری عربستان رو به پایان است. وقت آن است که ریاض از جستجوی دشمنان در کنیسههای جهان دست بردارد و به آینههای کاخهای خود نگاه کند. تهدیدها داخلی هستند، ترس ملموس است و زمان در حال گذر است.
