نوشته پسخ بنسون • ۷ آوریل ۲۰۲۶
اورشلیم، ۷ آوریل ۲۰۲۶ (TPS-IL) – مرکز توانبخشی “عِلِه” در بنی براک، ماهها پس از آنکه یک حمله موشکی بالستیک منجر به تعطیلی و تخلیه صدها بیمار با وضعیت پزشکی شکننده شد، فعالیت کامل خود را از سر گرفته است.
این مرکز که مراقبتهای پیچیده و شبانهروزی را برای بیش از ۲۶۰ کودک و جوان با ناتوانیهای شدید جسمی و شناختی ارائه میدهد، در جریان حمله ایران در ژوئن ۲۰۲۵ به شدت آسیب دید. یک موشک به ساختمانی در نزدیکی اصابت کرد و مردی ۷۵ ساله را کشت. انفجار موج قدرتمند انفجار و آوار را به محوطه مرکز “عِلِه” فرستاد و بخشهایی از سازه را فرو ریخت و مناطق حیاتی درمانی و تجهیزات تخصصی را از بین برد.
در آن زمان هیچ بیماری در داخل مرکز حضور نداشت، وضعیتی که کارکنان بعداً آن را به عنوان اجتناب از تلفات گسترده توصیف کردند. ظرف چند ساعت، بیماران به مراکز دیگر منتقل شدند یا تحت نظارت شدید پزشکی به خانه فرستاده شدند.
ربی یهودا مارمورستین، مدیرعامل، گفت: «این فاجعهبار بود. حتی ساختمانهای غیرنظامی تقویتشده نیز برای مقاومت در برابر اصابت موشک بالستیک طراحی نشدهاند. آنچه آسیب دید فقط یک سازه نبود، بلکه کل سیستم مراقبت بود.»
بازسازی مرکز حدود شش ماه به طول انجامید و نیازمند بیش از تعمیرات استاندارد بود. اتاقهای درمانی بازطراحی شدند، سیستمهای پشتیبانی حیات دوباره نصب شدند و تجهیزات بسیار تخصصی جایگزین شدند. همزمان، مدیران رویههای اضطراری را بازنگری کردند، برنامههای تخلیه جدیدی را توسعه دادند و مرکز را برای فعالیت تحت شرایط تهدید سازگار کردند.
این مرکز در ماه دسامبر بازگشایی شد، اما تنها به صورت جزئی. بخشهایی از ساختمان کامل نشده بود و بسیاری از فعالیتهای اصلی “عِلِه” در مقیاس کامل انجام نمیشد. نوسازیها شامل فضاهای محافظتشده برای ادامه درمان و فعالیتهای روزانه مرکز در طول حملات موشکی است.
در حالی که مدارس یا ادارات میتوانند فعالیتهای خود را تعلیق کنند، این گزینه برای “عِلِه” وجود ندارد. بسیاری از بیماران قادر به تکلم نیستند، بیحرکت هستند و کاملاً به حمایت مداوم پزشکی متکی هستند.
شیمی سیگال، سخنگوی مرکز، گفت: «برخلاف سال گذشته، این بار ما تعطیل نمیکنیم. ما بدترین سناریو – یک اصابت مستقیم – را تجربه کردهایم. این واقعیت شما را مجبور میکند همه چیز را دوباره ارزیابی کنید.»
سیگال گفت که درسهای آموخته شده از حمله سال ۲۰۲۵ در سیستمهای عملیاتی جدیدی ترجمه شده است. مناطق درمانی محافظتشده تعیین شدهاند و برنامههای جابجایی داخلی به کارکنان اجازه میدهد بیماران را به سرعت در داخل ساختمان جابجا کنند. سیستمهای پشتیبان تضمین میکنند که دستگاههای تنفس مصنوعی و سایر تجهیزات حیاتی در طول شرایط اضطراری به کار خود ادامه دهند.
او گفت: «کارکنان اکنون با ذهنیت متفاوتی کار میکنند. هر ثانیه اهمیت دارد و همه دقیقاً میدانند چه کاری باید انجام دهند.»
سیگال افزود: «شما نمیتوانید این نوع مراقبت را متوقف کنید. اینها کودکانی هستند که به حمایت مداوم تنفسی، تغذیه و نظارت نیاز دارند. حتی زمانی که آژیرها به صدا در میآیند، درمان ادامه مییابد.»
اعضای کارکنان اکنون شیفتهای طولانیتری، از جمله اقامت شبانه، کار میکنند تا اطمینان حاصل شود که در تمام اوقات پاسخگویی فوری وجود دارد. رویکرد این مرکز از اجتناب از ریسک به مدیریت مداوم آن تغییر کرده است.
مارمورستین وضعیت فعلی را “تابآوری عملگرایانه” توصیف کرد.
او گفت: «پس از اصابت مستقیم موشک، تابآوری چیزی عملیاتی میشود، نه مفهومی. ما سیستمها را تقویت کردهایم و برنامههای تداوم را ساختهایم. اما ما مصون نیستیم. هیچ موسسه غیرنظامی برای تحمل تهدیدات مکرر موشکی به طور نامحدود ساخته نشده است.»
وی افزود که ماموریت این مرکز با وجود وضعیت امنیتی تغییری نکرده است.
او گفت: «این کودکان از نظر پزشکی، عاطفی و جسمی به ما برای همه چیز متکی هستند. این مسئولیت در طول جنگ کاهش نمییابد.»